WEË ELBERE WILT PLUKKE…

24 okt 2019
  • Wonen
  • Leefbaarheid

Een van de effectieve onderdelen van de ‘methode Gebrookerbos’ is het koesteren en bewaken van het eigenaarschap van een burgerinitiatief. Bij de initiatieven waar de bewoners het gevoel van eigenaarschap hebben, verloopt de ontwikkeling van het initiatief voorspoediger dan bij initiatieven waar dit gevoel niet aanwezig is. Waar dit mee te maken heeft, is wellicht voor de hand liggend: over iets wat ‘van jezelf is’ ben je meer betrokken en draag je meer verantwoordelijkheid.

Foto: pixabayVan de brooker van Gebrookerbos wordt verwacht dat hij dit belang bewaakt. Van ideevorming tot planontwerp; van terreininrichting tot onderhoud: het burgerinitiatief is in the lead in dit proces. Het is hún werk, hún voorziening en –als het goed gaat- ook hún succes. Maar… ze zijn óók eigenaar van de problemen die onderweg ontstaan. Het is vallen en opstaan. De brooker neemt niets uit handen. Al werkende wordt de initiatiefgroep sterker en deskundiger. Het is, zoals een lid van de Stadstuin Heerlen onlangs uitsprak: “Weë elbere wilt plukke, deë mós ziech bukke”. En zo is het. Je krijgt niets voor niets.

Maar dit is makkelijker gezegd dan gedaan. Een brooker dient egoloos te denken en te handelen. Dus niets invullen voor anderen; niet oordelen of veroordelen; niet zelf activiteiten ondernemen of werkzaamheden uitvoeren ‘omdat het dan sneller gaat’. Dit laatste is een valkuil waar ik regelmatig in duikel. Ook ik ben soms ongeduldig en weet dat sommige zaken sneller verlopen als ik ze zelf uitvoer. Daar krijg ik ook complimenten voor en dat streelt mijn ego. Maar daarmee wordt de initiatiefgroep te veel afhankelijk van mijn inzet.

Voor mij en mijn collega-brooker is het voortdurend balanceren op de grens van deze belangen. Wat kunnen en moeten de initiatiefnemers zelf ter hand nemen? Wat neem ik over en wanneer doe ik dat? Stel dat een initiatief zich maar heel langzaam ontwikkelt. Soms heeft dat te maken met het ontbreken van deskundigheid; soms omdat de bureaucratie heel traag verloopt. Op het moment dat daardoor vrijwilligers de moed opgeven en dreigen af te haken, is het wellicht niet onverstandig om een tandje bij te zetten en zelf mee te investeren in het ontwikkelproces. Ik acht dit verantwoord vermits er voor gezorgd wordt dat het burgerinitiatief de regie blijft voeren.

Het streven is om een proces in gang te zetten dat past bij betrokkenen. Vanuit dat besef is het een must om egoloos te handelen. En ja: dit kan soms aanvoelen als aanmodderen; jezelf inhouden; op je handen blijven zitten. Maar het gaat om die aanpak die voor veel draagvlak bij de initiatiefnemers zorgt; een aanpak waar zij zich eigenaar van voelen en die, juist daarom, tot succes leidt.

Naar blog overzicht